Mayls Majurani

Mayls Majurani

Floransalı Uzaylılar

Futboldaki insanüstü performansları vurgulamak için sıkça kullanılır "uzaylı" kelimesi. Messi'nin bir uzaylı olduğundan bahsedilir durulur. Cristiano Ronaldo'nun Real Madrid formasıyla oynadığı 438 maçta attığı 450 gol ve yaptığı 131 asist ancak bir uzaylının ulaşabileceği bir istatistiktir. Bu bağlamda insanlık tarihinin gidiş yönünü derinden etkileyen dört Floransalı Rönesans sanatçısı Leonardo da Vinci, Raffaello, Donatello ve Michelangelo için de uzaylı yakıştırması çok abes olmaz. İsimlerini bu dördünden alan ninja kaplumbağalar da birer labaratuvar deneyi yerine birer uzaylı olarak tasarlansalardı hayran kitlelerinde bir eksilme olmazdı muhtemelen.

Fakat gerçek anlamdaki uzaylıların dünyadaki varlığı çok görülmemiş bir durum olmak zorunda da değil. Elimizdeki bilimsel veriler tüm canlılığın tek bir ortak atadan geldiğine işaret ediyor. Panspermia adı verilen hipoteze göre, cansız maddeden oluştuğunu bildiğimiz ilk canlı hücrenin oluşması, uzaydan gezegenimize gelen moleküller sayesinde oldu. O moleküller olmasaydı canlı madde oluşmayacak ve biz evrimleşmeyecektik. Panspermia hipotezine göre dünyadaki tüm canlılar aslında biraz uzaylı. Bu hipotez elbette kanıtlanmış bir bilimsel teori değil ve bilimsel çevrelerde oldukça tartışmalı.

Oldukça tartışmalı olmayan bir konuysa ufoların varlığı. Azımsanmayacak bir kitlenin inandığı ve gördüğünü iddia ettiği ufoların varlığına aklı başında insanların çoğu inanmıyor. Birisi ufo gördüğünü iddia ettiğinde insanlığın büyük kısmı ona inanmaz. Ufo gördüğünü iddia eden kişinin bir şahidi de olmaz çoğu zaman. Olsa bile bu genellikle o kişilerin gökyüzünde gördükleri bir cismi yanlış yorumladıklarına inanılır. Peki ya 10 bin kişi aynı şeyi gördüyse?

27 Ekim 1954 öğleni Stadio Artemio Franchi'de oynanan ACF Fiorentina ve Unione Sportia Pistoiese arasındaki maçın ikinci yarısının hemen başlarında hakem oyunu durdurdu ve stadda bulunan 10 bin taraftar, futbolcular ve diğer yetkililer aynı anda gökyüzüne baktı. İddialara göre uzaklardan hızlı bir şekilde dev bir cisim gelip sahanın tam üzerinde durmuştu. Bazıları bu cismi bir Küba purosuna benzetti yıllar içinde, bazıları dev bir yumurtaya. (Belki Arrival filminin yapımcıları da bu olaydan esinlenmiştir.) "Uzaylılardı" diyor o gün sahada olan Gigi Boni kendinden emin bir şekilde: "Başka bir açıklamam yok."

Dönemin Pistoiese kaptanı Romolo Tuci, BBC'ye verdiği bir söyleşide o gün çok mutlu olduğunu söylüyor: "O zamanlar herkes ufolar hakkında konuşuyordu ve biz bunu deneyimledik. Biz onları gördük. Buna gerçekten inanıyorum. Biz stattaydık ve onları gördük." O gün statta olan herkes pek çok kaynakta gökyüzündeki ufoları onaylıyor. Yalnızca maçın hakemi kendinden o kadar emin değil, ya da görevi gereği diplomatik bir dil kullanıyor ve maç raporuna maçı "gökyüzünde bir şey görüldüğü için" durdurduğunu yazıyor. Olayın ertesi gün Floransa'daki bir yerel gazete stat üzerindeki ufoların bir fotoğrafını basıyor. Gazetenin o sayısı da, fotoğraf da bugün kayıp malesef. Belki 10 bin kişi gördükleri bir anormalliği çok yanlış yorumlamıştır. Ama belki de gerçekten uzaylılar gelip birkaç dakikalığına bir futbol maçı izlemek istemişlerdir. Ya da sahada 22 kişi bir oyun oynarken neden 10 bin kişinin onları izlediğini merak etmişlerdir.

Bir uzaylı dünyaya gelip futbol sevgimizi görse ne düşünür acaba?

Simon Critchley, Futbol Düşünürken Aslında Ne Düşünürüz? isimli kitabında şöyle diyor: "Futbolu benim kadar çok sevmek cidden salaklıktır (...) Fakat aptal olmakta bir sorun görmüyorum." Umarım uzaylılar da görmüyordur. Çünkü futbolu severseler, bir gün bir stadın üzerinde durmak yerine aşağıya inip aramıza katıldıklarında kaynaşmamız çok daha kolay olur.

Cruyff'un Çocukluk Kahramanı: Faas Wilkes

Jose Mourinho futbolda baskı diye bir şey olmadığını iddia etmişti bir kez: “Baskı gece güdüz deli gibi çalışıp ailesini doyurmaya çalışan insanlar üzerinde vardır. Biz milyonlar kazanıyoruz.” Mourinho’nun bu sözü için dilimizde “tribünlere oynamak” veya “şov yapmak” gibi deyimler var. Çünkü Mourinho bu sözünde haklı değil. Çünkü insan beyni para endeksli çalışan bir organ değil. Az para kazanmak insan üzerinde daha fazla veya çok para kazanmak insan üzerinde daha az baskı oluşturur gibi bir tespit yanlıştır. Gelir durumu sadece baskının şeklini değiştirebilir. Alman futbolcu Per Mertesacker’in geçtiğimiz haftalarda Spiegel dergisiyle yaptığı bir söyleşide 2006 Dünya Kupası sırasında hissettiği korkunç baskıdan bahsetti: “Elendiğimizde ‘nihayet bitti’ diye düşündüm.

“Kaiser” Franz Beckenbauer ve başka yetkililerin sağa sola ve en çok da FIFA’ya saçtığı rüşvetler sayesinde Almanya’da düzenlenen 2006 Dünya Kupası, Mertesacker’de neredeyse bir tramvaya yol açıyormuş. Çünkü baskı, yaptığı spordan milyonlar kazanan insanların üzerinde de vardır. Bu insani bir şeydir ve sezon sonunda kariyerini noktalayacak olan Arsenal kaptanı Per Mertesacker bize futbolcuların da yalnızca birer insan olduğunu hatırlattı söyleşisinde. Aynı Dünya Kupası'nda tarihin en iyilerinden olan Zinedine Zidane kariyerini noktaladı ama bunu kupayı kaldırarak yapmadı, Materazzi’ye kafa atarak yaptı. Çünkü o da bir insandı. Zidane duygularına yenik düştüğü o anda birçok otorite “yakışmadı” yorumunu yaptı oysa birisinin duygularına yenik düşmesi insani bir durumdur. Yakışmayan neydi? Zidane’ın insan olması mı?

Pek çok insanın tanrı olduğundan şüphelendiği Diego Maradona ya da “D10S” bile aslında sadece bir insan. Kokaini bırakabilmek için Küba’da bir sağlık merkezine yattığında bir kez daha anlamıştık bunu – kabul etmek istemesek de. Hepimiz gibi, milyonlar kazanan futbolcular da üzerlerinde baskı hissedebiliyorlar. Onların da bizim gibi kusurları var. Onların da saha dışında birer hayatları var ve onlar da bazen televizyonu açıp bir futbol maçı izliyorlar. Hatta biz nasıl çocukluğumuzu Ronaldo’ya, Zidane’a Maradona’ya veya Zico’ya hayran olarak geçirdiysek, futbolcular da televizyonda başka kahramanlar izleyerek büyüdüler.

Johann Cruyff’un kahramanı Faas Wilkes’ti. Anadolu’da cumhuriyet ilan edilmeden birkaç hafta önce Rotterdam’da doğmuş Wilkes. Ve Zidane, Berlin’de yeşil sahalara insani bir şekilde veda ettikten birkaç hafta sonra hayata veda etmiş. Aradaki 82 yılaysa aslında o kadar fazla futbol sığdırmış ki, bugün Hollanda futbolu tarihinden bahsederken Rijkaard’ı, Koeman’ı, Gullit’i veya van Basten’i anmak ve Wilkes’i anmamak suç sayılmalı.

Yazar ve gazeteci David Winner’ın “Rotterdamlı Mona Lisa” diye bahsettiği Wilkes, Rotterdam’ın sokaklarında başlamış kariyerine ve 1940 yılında Xerxes Rotterdam formasını giymiş sırtına. O yıllarda Hollanda’da futbolcular üzerinde baskı olduğunu Mourinho bile kabul edecektir çünkü henüz Hollanda futbol federasyonu KNVB profesyonel futbola izin vermiyormuş. Faas Wilkes 23 yaşına geldiğinde oynadığı futbolla ancak ufak bir cep harçlığı çıkarabiliyormuş ama yaşamını sürdürmek için yaptığı ek iş futbolunu fazla etkilememiş – Wilkes milli takıma çağırılmış, Lüksemburg’a karşı oynadığı ilk maçta dört gol atmış, 1948’de olimpiyat oyunlarına katılmış. Fakat ertesi yıl Rotterdamlı Mona Lisa karnını futbol dışındaki ek işiyle değil de futbolla doyurmak isteyip yurtdışına, Inter’e transfer olunca bitmiş milli takım kariyeri. KNVB milli takımda profesyonellere müsaade etmiyormuş.

Wilkes’ten önce yalnızca üç Hollandalı futbolcu yurtdışında futbol oynamıştı: Bep Bakhuys, Gerrit Keizer ve Gerrit Vreken. Hollanda milli takımıyal ya da “Elftal”, ya da “Oranje” 1934 Dünya Kupası’na katılan Bakhuys 1937’de Fransa’ya, Metz’e transfer olup profesyonel bir sözleşme imzaladığında milli takımdan men edilmiş. Fakat Wilkes’in aksine Bakhuys’a milli takım kapıları tekrar açılmamış. Wilkes’se KNVB’nin profesyonelliğe izin verdiği 1955’te tekrar giymiş turuncu formayı ve Abe Lenstra ve Kees Rijvers’le birlikte 50’li yılların “Altın Üçlü”sünün üçte biri olmuş, tıpkı Hollandalı çizgi roman kahramanı Kick Wilstra’nın adının üçte biri olduğu gibi. (Kalan üçte ikiyi Kick Smit ve yine Abe Lenstra oluşturuyor.)

Hollanda ve Valencia dışında çok az insanın adını duyduğu Wilkes’in Interdeki dört başarılı sezonunu AC Torino’da bir sezon izlemiş. Oradan Valencia’ya gitmiş, yurtdışında futbol oynayan dördüncü Hollandalı ve Valencia’da futbol oynayan ilk yabancı olarak tarihe geçmiş. Hollanda’nın John Lennon’ı olan Johan Cruyff’tan önce Hollandalı gençlerin kendilerine örnek aldığı tek insan Faas Wilkes’miş. Güçlü top kontrolü ve sert şutlarıyla damga vurduğu üç sezonluk Valencia macerasından sonra Bakhuys’un da yetiştiği VVV’de, Levante’de ve Fortuna 54’te forma giydikten sonra yuvasına, Xerxes’e dönmüş. Kariyerini burada noktalamadan önce Elftal formasını giydiği 38 maçta 35 gollük bir rekor kırmış. Amsterdamlı Cruyff’un çocukluk kahramanının milli gol sayısını yıllarca kimse geçememiş, ta ki benim çocukluğumun kahramanlarından Denis Bergkamp 1998’de 36. milli golünü atana kadar.

Hollanda futbolunu ezelden beri Amsterdam ve Rotterdam şehirleri ve bu şehirlerin kulüpleri arasındaki rekabet belirler. Bergkamp ve Cruyff Amsterdamlı oldukları için Feyenoord şehri büyük işler başaran sporculara “Denis Bergkamp Ödülü” veya “Johann Cruyff Ödülü” vermiyor, “Faas Wilkes Ödülü” veriyor. Rotterdamlı Mona Lisa ise belki de hayatının en özel ödülü 82 yaşında, gözlerini bir daha açmamak üzere kapattığında aldı. O gün her Amsterdamlı yas tuttu ve Rotterdamlı Wilkes’in ölüm haberini bir Amsterdamlı gazeteci duyurdu: “Tarihimizin en büyük futbolcularından birini kaybettik.

Ronaldinho: Bizim Neslimizin Charlie Chaplin'i

Birkaç yıl önce Antalya’da bir bilim fuarında sinema müzesinin standında bekliyordum. Birkaç eski kamera ve projeksiyon cihazı ve Yeşilçam afişleri sergiliyorduk. Tam karşımızda çeşitli maddeleri karıştırarak görsel bir gösteri yapan kimya standının da doğal olarak gölgesinde kalıyorduk, ziyaretçiler sinema standını çok fazla umursamıyordu. Sonra, sanırım can sıkıntımı gidermek için, Charlie Chaplin’in Modern Zamanlar’ını açıp izlemeye başladım. Chaplin beni çocukluğumdan beri büyülemiştir. Ne kadar izledim hatırlamıyorum ama bir ara başımı kaldırıp etrafa bakındım. Biraz arkamda, ben filmi açarken orada olmayan, 14-15 çocuk oturmuş filmi izliyordu. Kıpırdamıyorlardı. Birbirleriyle konuşmuyorlardı. Sadece ekrana bakıyorlardı. Ensesinden tutulmuş bir kedi gibi hareketsizlerdi. Charlie Chaplin’in büyük bir sanatçı olduğunu elbette biliyordum ama bu büyüklüğün boyutunu o gün fark ettim.

Trinidad & Tobago ve Stockholm Sendromlu Kötü İnsanlar

Marcos Evangelista de Moraes (Cafu), Javier Adelmar Zanetti, Alexis Alejandro Sanchez Sanchez, Roberto Palacios, Carlos Alberto Valderrama Palacio, Claudio Luis Suarez Sanchez, Victorio Maximiliano Pereira Paez. Latin Amerika’nın önde gelen milli takımlarının en çok forma giyen futbolcuları bunlar. Hepsinin adı İspanyolca veya Portekizce.

Paslar Futbolun En Büyülü Anıdır

“Hayatının en güzel anı hangi goldü” sorusuna Eric Cantona “bir gol değildi” diyor Hayata Çalım At (Looking for Eric, 2009) filminde. Belki de filmin yönetmeni Ken Loach dedirtiyor ona bunu ama King Eric “bir pastı” dediğinde bunun sadece bir senaryo diyaloğu olduğuna inanası gelmiyor insanın.

  •  Başlangıç 
  •  Önceki 
  •  1  2  3  4  5  6  7  8 
  •  Sonraki 
  •  Son 
Sayfa 1 / 8